Beperkte Springfieldse selectie wint uitwedstrijd tegen Agathos

Elk team kent het. Vroeg of laat in een seizoen merk je exact voor wie basketbal nog altijd méér dan alleen een sport is. Een vurige passie. Een way of life.

Helaas merk je op hetzelfde moment vaak ook wie het allemaal niet meer zo serieus neemt. Voor wie basketbal niet meer is dan een tijdsverdrijf op momenten dat je echt niets anders te doen hebt. Opvallend genoeg zijn dat niet zelden de zogenaamde (vaak zelfbenoemde) “topspelers”. De “vedetten” die na 2 gewonnen wedstrijden met vooral in eigen ogen indrukwekkende persoonlijke statistieken het wel weer even mooi geweest vinden en egocentrisch besluiten een wedstrijd thuis te blijven. Saaie feestjes, ouwbollige concertjes, wat fotootjes maken of 1-jarige jubileums, allerlei slappe redenen worden aangedragen om maar niet de zaterdagmiddag te hoeven besteden in een bedompte sporthal in Geertruidenberg. Niet chique en eigenlijk ook niet nodig om namen te noemen, maar iedereen begrijpt dat Koen, Dirk, Ad, Rens en Jasper er niet bij waren deze wedstrijd.

Wat een contrast met de gepassioneerde spelers die er wel waren. René, vanuit Curacao teruggekomen om te spelen. Luc, jarig, toch aanwezig. Caspert, prioriteit dames 1, present. Joost, wereldreis, uitgesteld. Thijs, nog geen (facebook) vrienden binnen het team, toch klaar om te ballen. Timo, het lezen van een fantastisch boek onderbroken om te komen en Joris, ondanks een (licht) gebroken elleboog, voor mentale support op de bank. Martijn en Roel hadden eerlijk gezegd gewoon echt niets beters te doen, maar de rest had dus heel bewust gekozen om ook deze week weer hun mooie club Springfield te vertegenwoordigen. Daar spreekt teamgeest, passie en overtuiging uit. Dingen die overigens niet direct terug te zien waren in het spelbeeld.

Lang leek het er zelfs op dat de wedstrijd in een gezapig en bloedeloos gelijkspel zou eindigen. Na ruim 5 minuten stond het namelijk nog 0-0. Maar op dat moment gooit Caspert een loepzuivere driepunter binnen. 0-3 en direct topscoorder, iets wat hij de hele wedstrijd zou blijven. De eerste helft doet overigens verder aan als een duel tussen de lammen en de blinden. Na een vooral verdedigend eerste kwart (10-9) wordt diezelfde verdediging vervolgens door beide teams compleet losgelaten om via een 24-19 kwart een toch nog wat dragelijkere ruststand van 34-28 op het scorebord te zetten. We staan op dat moment dus nog een klein beetje achter, maar Luc heeft vóór de wedstrijd beloofd op zijn verjaardag zijn leeftijd in punten te scoren. Na 2 punten in de eerste helft, hebben we er dus nog een behoorlijk aantal van hem te goed.

De tweede helft is eerlijk gezegd niet veel beter dan de eerste. Het uiteindelijke verschil wordt gemaakt door verdedigend in een compacte zone te gaan staan. Daardoor maakt de tegenstander in het 3e kwart nog maar 11 en het 4e kwart zelfs nog maar 5 punten. Dit blijkt echt te weinig, zeker omdat Luc zijn belofte inlost en 13 jaar blijkt te zijn geworden. Net voldoende om met 50-55 een al met al zeer beroerde wedstrijd toch nog uit het vuur te slepen.

Deze 3e winst op rij voelt als een echte opsteker. Niet in de laatste plaats omdat het belang van de aanwezigheid van onze “topspelers” door deze overwinning direct behoorlijk in perspectief wordt geplaatst. Met name het feit dat zij zich nu vast de komende trainingen en wedstrijden met meer gepaste nederigheid zullen opstellen zorgt voor een zeer goede sfeer in de kleedkamer. Zo goed dat Thijs en Caspert besluiten direct facebook vrienden te worden en ikzelf ook eindelijk een vrienschapsverzoek aan René durf te sturen. Ik hoop dat hij hem accepteert…

Scores: Caspert 18, Luc 13, Joost 7, Roel 6, Timo 4, René 4, Thijs 3

Tags:
2 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.