Dames 2 sluit het seizoen winnend af

Een inhaalwedstrijdje op de vrijdagavond, tevens de laatste wedstrijd van het seizoen. Daar zijn natuurlijk weer een aantal goede trainingen aan vooraf gegaan. Zo hebben we vorige week Tim zijn verjaardag gevierd, met daarbij uiteraard een met vlaggetjes versierde (the one and only) klapstoel. En als Tim dan trakteert op Smarties, giet Naat ze gewoon in een keer achterover en sorteert Karlijn ze op kleur.

Ook hebben we geleerd voor het tentamen van Evy. We weten inmiddels allemaal wat tautologie, pleonasme en contaminatie betekent. En het is natuurlijk overduidelijk dat ‘plexicaal’ een goed Nederlands woord is, want, plexiglas maar dan kaal. Evy heeft het tentamen uiteraard netjes gehaald. Verder krijgt Pit NOOIT meer een kaastube in haar hand, want het is moeilijk om dat spul gewoon in de Bugles te spuiten (lees: het spul kwam terecht in Karlijn d’r haren).

Het is natuurlijk ook wel lachen als één van de boyfriends in Bergen op Zoom de deur naar de sporthal opentrekt, precies op het moment dat de sirene van de 24-seconden-klok afgaat, waardoor hij denkt dat hij een inbreker is en dus via een andere deur toegang tot de sporthal probeert te verkrijgen. Foei, inbreker.

De donderdagtraining voorafgaand aan de wedstrijd was by far de slechtste training (ik citeer: ‘zaadtraining’) van het seizoen. Getapete knieën, gekneusde vingers, griepjes en andere pijntjes hadden de overhand. Of we fit waren voor onze laatste wedstrijd? Mwah. Maar ja, een slechte generale is uiteindelijk toch een goede wedstrijd.

We starten met Evy, Karlijn, Isa, Margit en Ellen, en van de ziekenboeg is niks meer te merken! We maken in 4 minuten een 11 – 0 run, dankzij een sterke press, veel steals, en voor de verandering ook eens wat goede aanvallen. Helaas laten we Waldric daarna weer iets terugkomen, waardoor we onze voorsprong wel wat zien krimpen: 13 – 8. In het tweede kwart zijn we nog steeds overduidelijk de betere partij, alleen verzilveren we niet al onze kansen. We pakken nog steeds veel ballen uit de press, maar weten de wedstrijd nog niet te beslissen: 27 – 18.

Na de rust zijn we gelukkig weer net zo scherp als we op het begin waren. We blijken deze wedstrijd onvermoeibaar te zijn, want we houden het vol om een strakke en felle full-coart te spelen (met heel af en toe een klein dipje, maar vooruit). Gelukkig is het ook wel eens lekker om aanvallend goed te spelen. Waar het de laatste wedstrijden nog wel eens lastig bleek om de juiste keuzes te maken in de aanval, ziet het er nu al een stuk beter uit. We lopen dus gewoon weer uit in het derde kwart: 45 – 29. Het grote minpunt van dit kwart is alleen dat we Naat van het veld af zien gaan met een fikse enkelblessure, hopen dat ’t meevalt!

Effetjes van slag door die blessure, maar we weten de draad gewoon weer op te pakken in het vierde kwart. Ik blijf in herhaling vallen, dus ik zou zeggen, lees bovenstaande alinea nog een keer en vertaal dat naar het vierde kwart. Eindstand: 57 – 38, dus een mooie seizoensafsluiter, lekkere winst, een verdiende pot bier en een tevreden coach (want 57 is bijna 60).

Het bleef nog lang onrustig in het sportcafé. We komen erachter dat pinguïns monogaam zijn, en zowel hetero als homo kunnen zijn (dankjewel Laura, voor deze waardevolle informatie). Er wordt, lekker ouderwets, een hele belangrijke afspraak op een bierviltje vastgelegd en er duikt schokkende informatie op over d’n coach: hij kent Springfield nog beter dan we dachten.

Het was een enerverend seizoen beste mensen, waarvan het hoogtepunt volgende week met het teamweekend wellicht nog moet komen. Verder vindt u ons volgend seizoen gewoon weer lekker vaak terug in sporthal De Run, als we tenminste wat meer wedstrijden mogen spelen van de bond.

Scores:
Evy 15
Karlijn 10
Ellen 10
Margit 5
Isa 4
Laura 4
Maaike 4
Naat 2
Myrthe 2
Jolijn 1

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.