De eerste wedstrijdbel met een meer dan 50 jarige geschiedenis….een klein stukje nostalgie

De nostalgie van de eerste wedstrijdbel met een meer dan 50 jarige geschiedenis.

50 jaar Springfield…wat vliegt de tijd! Leuk om op de website de stukjes van Jan van Schijndel te lezen over de schriftjes van mijn vriend en eerste penningmeester Ton van Houtum. Toen wij als drie vrienden , Ton van Houtum, Dré van Lith en ondergetekende in 1976 Springfield oprichtten konden we naatuurlijk niet bevroeden dat Springfield na 50 jaar nog steeds zou bestaan, en hoe! Een bloeiende vereniging waar een sportieve en gezellige sfeer nog steeds hoog in het vaandel.

Voor de historie heb ik de diverse informatieboekjes en en ook het extra dikke clubblad ”t Dribbeltje” en bijbehorende DVD (bij gelegenheid van het 40 jarig bestaan)er nog maar eens op nageslagen.
De wedstrijdverslagen roepen weer oude beelden op van onze eerste wedstrijden in het gymzaaltje (inmiddels gesloopt) aan de Sportlaan in Berlicum. Géén uitloop onder het basketbalbord en muurbescherming zoals nu in sportrhal de Run was er niet. Dus landen er regelmatig spelers geplet tegen de muur en sprongen noodgedwongen in het klimrek dat achter een van de muten achter de basket hing. Het (talrijke) publiek veelal bestaand uit onze toenmalige vrieninnen/verloofdes zat aan de zijkant in de vensterbank en op banken waardoor het speelveld nog kleiner werd. De wedstrijdtafel “die in een hoekje van de toetselberging werd in de beginfase meestal bemenst door een tweetal van onze “verloofdes.

De wedstrijdattributen, zoals de vijf benodigde P-bordjes, scorebord en ook de wedstrijdbel werden zelf gemaakt. Omdat er ver voor het digitale tijdperk nog géén electrische, laat staan draadloze apparatuur was en omdat ik kennelijk de handigste was van ons drieën viel mij de eer te beurt om voornoemde wedstrijdattributen te maken. Alleen de tijdklok, een veredelde grote wekker die je tussentijds stop kon zetten en die géén signaal gaf , werd voor een in de ogen van onze als zeer zuinig bekend staande Penningmeester, voor een “gigantisch” bedrag aangeschaft. Ton heeft misschien wel heel lang buikpijn gehad van deze financiële aderlating. Ongetwijfeld moet deze uitgave in één van de schriftjes van Ton nog terug zijn te vinden.

Dus ik aan het werk! Het frame van het scorebord en ook de cijferbordjes werden door mij van stukken triplex gemaakt en voorzien van plakcijfers. Voor zowel Springfield als voor onze gasten was het toen al mogelijk om met de door mij gemaakte scorebordjes een score tm 100 aan te geven. Achteraf misschien een staaltje van wishfull thinking of een zekere hoogmoedswaanzin, getuige sommige uitslagen zoals die in krantenknipsels uit die tijd tegenkom: Kampioenswedstrijd Springfield-Conbrio,35-31;Springfield –Rush, 36-18; Springfield-Vossenberg, 43-42; StudentenNijmegen-Springfield,47-52…dus een stijgende lijn …op naar de 100…een score die ik voor zover ik weet in mijn lange spelersloopbaan zelden of nooit persoonlijk heb meegemaakt.
Toch was het wedstrijd materiaal bij al deze spannende wedstrijden kennelijk “vandalisme” gevoelig! De “tafeldames” draaiden de cijfers bij opnieuw een “afgetekende” overwinning van Springfield kennelijk met zo veel enthousiasme om dat de boel regelmatig afbrak. Enkele jaren later vond onze penningmeester het goed dat er een tweetal stevigere metalenscorebordjes werden aangeschaft via smederij van Esch.(n.b. misschien wel gesponsord door van Esch) Frank van Esch is ook een aantal jaren lid geweest van Springfield. De ronde cirkelvormige P-bordjes had ik gemaakt van 1 cm dik vandalismebestendig hout en aan een stukje pvc-electriciteitsbuis gemonteerd. Een van de tafeldames kon dan het bordje opsteken om aan te geven hoeveel P’s een Springfielder had. En geloof me er gingen nog al frequent bordjes de lucht in wanneer weer eens een speler van Springfield een persoonlijke fout opliep. Enkele (oud)spelers / bestuursleden van Springfield H1(ik noem géén namen) hielden nogal van wat heet stevig spel.

Jammer genoeg werden de P-bordjes door de tafeldames nog al eens oneigenlijk gebruikt! Bij gebrek aan een electronisch (tijd)signaal werd dan met veel enthousiasme één van de P-bordjes gebruikt om op de wedstrijdtafel te rammen ten teken dat er gewisseld moest worden, een time-out was aangevraagd of de speeltijd was verstreken.. De P-bordjes bleken toch niet zo vandalismebestendig te zijn als ik gehoopt had. Regelmatig moest ik weer nieuwe P-bordjes maken omdat onze tafeldames zich weer eens niet in konden houden en niet alleen verbaal Springfield ondersteunden maar hun woorden weer eens kracht bijzetten door met dee P-bordjes uitbundig op de tafel te rammen! Gevolg de stukken hout en pvc vlogen de tafeldames en het “in grote getale” toegestroomde publiek regelmatig om de oren.

Na amper één jaar moesten we een alternatief bedenken.Goede raad was duur en goedkoop is duurkoop. Onze penningmeester Ton zat regelmatig op zijn en onze centen, dus iets moderns, een electrische signaalklok, voor zover er die al waren zat er nog even niet in. Maar wat dan wel.
Ik had thuis nog een electrische deurbel liggen uit mijn ouderlijk huis. Mijn ouderlijk huis stond op de Berlicumseweg 1 en is rond 1965 gesloopt voor de aanleg van de huidige A59 en de rondweg om Den Bosch. Dus met enig kunst- en vliegwerk heb ik een houten behuizing gemaakt en onze vroegere huisbel samen met een 12 volts batterij daarin gebouwd. Dus probleem van onze vandalistische tafeldames was hiermee bijna uit de wereld. Bijna, omdat je zult begrijpen dat ze na de wedstrijd nu hun overtollige energie bij gebrek aan beter op op ons konden botvieren in ons clubhuis de Goudenb Leeuw.

Na het gebruik van bovenstaande wedstrijdattributen in onze respectievelijke gymzaal / sporthallen, Sportlaan Berlicum, Den Tol in Heeswijk, Sporthal Schijndel en de huidige Run werden deze attributen geleidelijk vervangen door elctronisch en later draadloos aangestuurd wedstrijd materiaal.
De eerste wedstrijdklok heeft, voorzien van een heel lang snoer en schakelaar die aan het bed kon worden bevestigd (zie foto)nog een aantal keren dienstgedaan als ziekenbel tijdens het ziekbed en overlijden van mijn moeder, mijn vader en mijn schoonmoeder. Op de nog zichtbare witte vlek zat de oospronkelijke belknop om bij wedstrijden een belsignaal te geven. De huidige losse knop was de ziekenbelknop.
Sindsdien bewaar ik hem als aandenken aan de prachtige vereniging die Springfield was en nog steeds is.

Ik wens Springfield heel veel succes met de actie Samenloop Voor Hoop. Een geweldig mooi initiatief om op deze wijze de sociale kant van de vereniging tot zijn recht te laten komen.Heel veel plezier met de viering van het Gouden Jubileum tijdens de basketbalwedstrijden en het ledenfeest.

Marcel Loeffen
Medeoprichter van Springfield, Voorzitter van het eerste uur, vele jaren secretaris, trainer-coach van Heren 1 en diverse jeugdteams.

One Comment

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.